Het eindexamenschandaal in Maastricht kan, behalve een ramp voor de betrokken leerlingen, nog wel eens een blessing in disguise blijken voor het onderwijs. Hartger Wassink schreef daarover op zijn blog Professionele Dialoog Limburgs Voortgezet Onderwijs als keerpunt?. Na een grondig onderzoek hoe het zo heeft kunnen misgaan – op het gebied van bestuur, schoolleiding en -organisatie en de onderwijsinspectie – wordt het tijd de vraag te stellen: Hoe nu verder? De teugels aantrekken en de bestaande regels strenger handhaven, of nieuwe wegen inslaan op zoek naar een betere opzet van de vo-examens? Voor alle onderwijsmensen, ook die buiten Limburg, zou deze gebeurtenis een aanleiding moeten zijn om na te denken over de doelen van goed onderwijs.

Een groot misverstand over formatief toetsen is dat het synoniem zou zijn aan geen cijfers geven. Ik ben daar natuurlijk enigszins schuldig aan omdat ik besloot het boek Embedded Formative Assessment als Cijfers geven werkt niet te vertalen. Dus ik wil bij deze ook mijn verantwoordelijkheid nemen en dit misverstand de wereld uit helpen.

Als je aan leerlingen vraagt hoe zij studeren / zich voorbereiden op een proefwerk is de kans zeer groot dat het antwoord luidt: Ik herlees de tekst; Ik onderstreep of markeer belangrijke stukken tekst; of Ik bekijk mijn aantekeningen. Het probleem is dat deze studeerstrategieën nauwelijks effectief zijn. Gevolg: veel kosten (tijd, inzet) en weinig baten (leren, cijfer). Daarom dacht ik dat het langzamerhand tijd werd om een van de twee effectiefste leerstrategieën die er bestaan hier aan de orde te stellen, namelijk toetsing.

Cijfers geven werkt niet, Ten Brink Uitgevers/Didactief 2013, geschreven door Dylan William (Embedded Formative Assessment, 2011) en vertaald en bewerkt voor Nederland door René Kneyber, is een boek met een tamelijk provocerende titel. Het boek gaat in op de vraag van de leraar, hoé kan ik mijn leerlingen effectief kennis en vaardigheden aanleren?  Het werk van John Hattie, […]