In deze gastbijdrage bepleit Isabelle Diepstraten een aantal maatregelen die scholen en leraren kunnen nemen om de tweedeling tussen kansarme en kansrijke leerlingen tegen te gaan. Dat is om te beginnen uitstel van selectie en zoveel mogelijk in sociaal heterogene groepen leren. Daarnaast heeft ze veel tips om in de klas kinderen laagopgeleide ouders te helpen het beste uit zichzelf te halen.

In deze gastblog formuleert René Kneyber een viertal bezwaren tegen het gebruik van RTTI® als determinatie-instrument. 1. RTTI® wordt voor het verkeerde doel ingezet. 2. Inzicht krijgen in waar de leerling staat kan ook sneller. 3. RTTI® en vooral de tweede T & I zeggen meer iets over de kwaliteit van je onderwijs dan over de leerling en 4. RTTI® inzetten als middel om te determineren is onredelijk.

Een grootschalig onderzoek in de VS, The National Study of Learning Mindsets, dat afgelopen week in Nature verscheen, bevestigt wat we al eerder schreven. Toepassing van de methoden uit de mindset-theorie voor jongeren die onderpresteren of door allerlei oorzaken een (sociale) achterstand hebben, is absoluut aan te bevelen.

In deze gastbijdrage aan de discussie over de vraag wat goed onderwijs inhoudt, werpt Isabelle Diepstraten een kritisch licht op ‘bewezen’ onderwijsmethodieken. Onderwijs is volgens haar een complex proces dat vraagt om een rijker scala aan methodieken dan alleen directe instructie.

Sociaalwetenschappelijk studies hebben een probleem met repliceerbaarheid, bleek in 2018. Dat zou heel goed ook voor pedagogiek kunnen gelden. Het is echter de vraag of de pedagogiek een ‘normale’ sociale wetenschap is. Haar object is een praktijk: de praktijk van opvoeding en onderwijs. Zolang de pedagogiek bestaat – en dat is al meer dan tweehonderd jaar – wordt de hierboven genoemde kwestie besproken als het theorie-praktijkprobleem. Het is de vraag of dat een probleem is voor de praktijk van het onderwijs.

Onderwijswetenschappers doen vaak of ze de wijsheid in pacht hebben. Dat hebben ze ook, maar het is een gelimiteerde wijsheid. De onderwijspraktijk is namelijk niet geconstrueerd en gearrangeerd volgens de conceptuele kaders van de wetenschap. Het alternatief is de pedagogiek. De pedagogiek heeft namelijk meer oog voor de complexiteit van de praktijk dan de onderwijswetenschappen. De pedagogiek gaat niet alleen over het ‘hoe’ (zoals voornamelijk de onderwijswetenschappen), maar ook altijd over het ‘wat’ en ‘waartoe’.

Vernieuwingsscholen ondervinden de laatste tijd veel kritiek, zowel van de Onderwijsinspectie als van sommige onderwijsonderzoekers. Ik heb me verbaasd over de positie die wetenschappers innemen in de discussie over vernieuwend onderwijs. De kritiek komt er in het kort op neer dat deze scholen niet weten wat hun doelen zijn en welke resultaten ze behalen. Bovendien zouden ze geen of slecht onderzoek doen naar de methoden die ze hanteren.
Forse kritiek, die ik hier beantwoord.

De mindset-theorie van Carol Dweck ligt de laatste tijd nogal onder vuur. Sommige onderwijsonderzoekers suggereren dat toepassing van die theorie weinig effect heeft en dus zinloos is.
Dirk van der Wulp en ik onderzoeken die beweringen en zetten uiteen hoe je in de onderwijspraktijk het beste met groei mindset kunt werken.

Deze blog verscheen eerder op Droog’s leren delen Cijfers geven werkt niet, Ten Brink Uitgevers/Didactief 2013, geschreven door Dylan William(Embedded Formative Assessment, 2011) en vertaald en bewerkt voor Nederland door René Kneyber, is een boek met een tamelijk provocerende titel. Het boek gaat in op de vraag van de leraar, hoé kan ik mijn leerlingen effectief kennis en vaardigheden aanleren?  Het […]

Dank zij jullie bijdragen hebben we het streefbedrag van € 850 bereikt. Daarmee zijn alle kosten van de groepsblog Onderzoek Onderwijs over 2018 en 2019 gedekt. Begin volgend jaar zal ik weer zo’n oproep doen. Hopelijk zijn jullie dan weer zo vrijgevig. Wij zullen intussen doorgaan met het schrijven van artikelen die de man en […]