In deze gastblog bespreekt Joop Berding twee boeken van Daniel Pennac, In een adem uit – Het geheim van het lezen en Schoolpijn. Pennac heeft een heel interessante pedagogische visie op taal- en literatuuronderwijs, die sterk aan de opvattingen van Theo Thijssen doen denken. Hij vindt dat kinderen vooral plezier in lezen moet worden bijgebracht en niet meteen met allerlei saaie opdrachten worden lastig gevallen.

Wim van de Hulst stelt kritische vragen over curriculum.nu. Hij verwondert zich over het contrast tussen het optimisme van de minister enerzijds en de – zwak uitgedrukt – ‘terughoudende’ beleving in het veld. Er heerst veel wantrouwen tegen de voorstellen. Deze maand worden die in de Tweede Kamer besproken. Het is terecht dat de Kamerleden ruim de tijd uittrekken om kritisch naar de voorstellen van de minister te kijken. Aan de vooravond daarvan bepleit hij meer teacher agency en komt met alternatieven, niet gebaseerd op welke afspraken er in de politiek of in ‘de polder’ gemaakt zijn, maar op wat er daadwerkelijk in scholen en in klaslokalen gebeurt.

In deze gastbijdrage aan de discussie over de vraag wat goed onderwijs inhoudt, werpt Isabelle Diepstraten een kritisch licht op ‘bewezen’ onderwijsmethodieken. Onderwijs is volgens haar een complex proces dat vraagt om een rijker scala aan methodieken dan alleen directe instructie.

Dit stuk is herblogd van de website van Jelle Jolles. Hij heeft het voorwoord geschreven bij het boek De ontwikkeling van jongens in het onderwijs, onder redactie van Lauk Woltring en Dick van der Wateren. Hier een uitgebreidere boekbespreking van zijn hand.

Vernieuwingsscholen ondervinden de laatste tijd veel kritiek, zowel van de Onderwijsinspectie als van sommige onderwijsonderzoekers. Ik heb me verbaasd over de positie die wetenschappers innemen in de discussie over vernieuwend onderwijs. De kritiek komt er in het kort op neer dat deze scholen niet weten wat hun doelen zijn en welke resultaten ze behalen. Bovendien zouden ze geen of slecht onderzoek doen naar de methoden die ze hanteren.
Forse kritiek, die ik hier beantwoord.

Gastblogger Rob Martens analyseert de twee belangrijkste problemen die in het zojuist verschenen rapport van de Onderwijsinspectie de Staat van het Onderwijs te lezen zijn: het lerarentekort en het gebrek aan degelijk onderwijsonderzoek in vernieuwende scholen.

Hoe moeten we ons verhouden tot de grote ecologische uitdagingen van deze tijd? Het is een prangende en veelgehoorde vraag waar we niet meer omheen kunnen, ook niet in opvoeding en onderwijs. Op dit symposium in Amsterdam – op vrijdagmiddag 15 maart 2019 – willen we verkennen wat de ecologische problematiek aan pedagogische uitdagingen met zich meebrengt.

Helena Taelman schrijft: Blij dat ik eens iets over peuters mag schrijven, en dan nog over peuters die zich trager ontwikkelen en uit een lage SES-familie komen. Je hebt er waarschijnlijk ook in jouw peuterklas zitten. De aanleiding van dit blogbericht is een diepgaande studie van een speciaal klasje waarin dergelijke peuters extra gestimuleerd werden in hun ontwikkeling. Wanneer profiteerden deze peuters daar het meeste van?

Een groot misverstand over formatief toetsen is dat het synoniem zou zijn aan geen cijfers geven. Ik ben daar natuurlijk enigszins schuldig aan omdat ik besloot het boek Embedded Formative Assessment als Cijfers geven werkt niet te vertalen. Dus ik wil bij deze ook mijn verantwoordelijkheid nemen en dit misverstand de wereld uit helpen.

Door Lauk Woltring. In dit stuk reageert Lauk Woltring op de post van Paul Kirschner “Jongens niet op achterstand in het basisonderwijs” waarin hij een brief van zijn collega Jos Claessen, hoogleraar Onderwijskunde aan de Open Universiteit, bespreekt. Kirschner en Claessen voeren aan dat er geen wetenschappelijk bewijs is voor een achterstand van jongens in het […]