Wim van de Hulst stelt kritische vragen over curriculum.nu. Hij verwondert zich over het contrast tussen het optimisme van de minister enerzijds en de – zwak uitgedrukt – ‘terughoudende’ beleving in het veld. Er heerst veel wantrouwen tegen de voorstellen. Deze maand worden die in de Tweede Kamer besproken. Het is terecht dat de Kamerleden ruim de tijd uittrekken om kritisch naar de voorstellen van de minister te kijken. Aan de vooravond daarvan bepleit hij meer teacher agency en komt met alternatieven, niet gebaseerd op welke afspraken er in de politiek of in ‘de polder’ gemaakt zijn, maar op wat er daadwerkelijk in scholen en in klaslokalen gebeurt.

We weten ongelofelijk veel, er is in onze tijd al heel veel gemeten en geteld en in kaart gebracht. Ondertussen dreigen we uit het oog te verliezen dat een heel belangrijke kwestie in het onderwijs misschien geen kennisvraagstuk is: de kwestie van de rol van leraren in de zoektocht van jonge mensen om hun weg te vinden in de wereld. Het vraagstuk van persoonsvorming. Leraren hebben daarin iets te doen; het is de pedagogische dimensie van hun onderwijspraktijk. Om daarin goed te kunnen handelen is niet in de eerste plaats kennis nodig – zo is mijn stelling – maar vóór alles: aandacht. Een hart eerder dan een hoofd.

Kort geleden kwam het boek ‘Wijze lessen: 12 bouwstenen voor effectieve didactiek’ uit. In dit boek bespreken de auteurs 12 verschillende instructie principes, waarbij ze vanuit de cognitieve psychologie kijken naar hoe leren zo effectief mogelijk kan. Maar moet onderwijs altijd effectief zijn? Michiel Lucassen zet tegenover deze 12 efficiënte bouwstenen 12 inefficiënte die in de dagelijkse onderwijspraktijk helpen om leerlingen te motiveren en hun competentie en autonomie te vergroten.

Door een vervelende storing van WordPress hebben de abonnees van Onderzoek Onderwijs al een tijd geen nieuwsbrief gekregen. Om dat goed te maken, hier een overzicht van de artikelen die de laatste maand zijn verschenen. Laten we leentjebuur spelen! van Johan De Wilde. Velen hebben zich al gebogen over de spreekwoordelijke kloof tussen het onderwijsonderzoek […]

Vandaag gaat mijn promotor, co-auteur en goede vriend Paul Kirschner met emeritaat. Ik schreef volgend stuk voor zijn afscheid: De voorbije 10 jaar schreven Paul Kirschner, Casper Hulshof en ikzelf twee boeken waarin we de belangrijkste onderwijsmythes bespreken (De Bruyckere, Kirschner, & Hulshof, 2015, 2019). Hierbij trachten we onze eigen mening zoveel mogelijk te beperken, […]

Nu de PISA-storm een beetje gaat liggen, en iedereen zijn of haar eigen agenda aan bod heeft kunnen laten komen, wil ik mijn eigen agenda doorduwen een belangrijk inzicht meegeven over begrijpend lezen: het is geen optelsom, maar een vermenigvuldiging. Misschien ben je niet vertrouwd met de formule van eenvoudige visie op lezen van Hoover & Gough […]

In We Moeten Spelen toont Rob Martens overtuigend aan dat kinderen en jongeren spel nodig hebben voor hun ontwikkeling naar volwassenheid en dat spelen en leren onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Spelen is leren en goed leren is spelen, is de centrale stelling.
Dit boek moet iedereen in het onderwijs, en ieder ander die met jonge mensen werkt, lezen.

Tijdens een feestelijke uitreiking op het NRO-congres op woensdag 30 oktober 2019 zijn de winnaars van de NRO-verbindingsprijzen bekend gemaakt. De NRO-verbindingsprijzen hebben tot doel praktijk en onderzoek in het onderwijs dichter bijelkaar te brengen. Alle kanshebbers presenteerden op het congres hun inzending. De uiteindelijke winnaars van beide prijzen gingen ieder met een bedrag van € 2.000 naar huis. Joyce Kuenen won de prijs voor leraren, Ellen Rusman ging met de prijs voor onderzoekers aan de haal.

Scholen in het voortgezet onderwijs hebben veel mogelijkheden tot hun beschikking om hun leerlingen te motiveren. Meer dan ze in de praktijk blijken toe te passen. In het rapport ‘Motivatie om te leren’ geeft de Onderwijsinspectie een aantal tips om motivatie van leerlingen te verbeteren. Bijvoorbeeld binnen de lessen meer uitdaging bieden, en aan leerlingen duidelijker maken wat het nut is van opdrachten en toetsen.

In deze gastblog formuleert René Kneyber een viertal bezwaren tegen het gebruik van RTTI® als determinatie-instrument. 1. RTTI® wordt voor het verkeerde doel ingezet. 2. Inzicht krijgen in waar de leerling staat kan ook sneller. 3. RTTI® en vooral de tweede T & I zeggen meer iets over de kwaliteit van je onderwijs dan over de leerling en 4. RTTI® inzetten als middel om te determineren is onredelijk.