7 November 2016

Wanpraktijken

Een brandende kwestie: wat weegt zwaarder, de eindtoets van de basisschool of het advies van de leerkrachten. De Cito-eindtoets was ingesteld om subjectieve oordelen van leerkrachten over het niveau van kinderen te compenseren. Het had (en heeft vermoedelijk) daarmee een emanciperende bedoeling: kinderen uit de arbeidersklasse moeten de zelfde kansen krijgen als kinderen uit de midden- en hogere klassen.
Afgelopen jaar is er nogal gerommeld met de eindtoets. Eerst werd ingesteld dat na jaren het oordeel van de leerkrachten weer de doorslag moest geven. Nu komt de overheid er weer op terug omdat ze bang is dat de subjectiviteit weer een rol gaat spelen en dat een slim arbeiderskind weer als vanouds het advies huishoudschool of ambachtsschool krijgt.
Tijd voor een goede discussie over de voorwaarden waaraan een basisschooladvies moet voldoen. Teun Dekker laat zien hoe op zijn school het advies tot stand komt. Is dat goed genoeg om van de eindtoets af te wijken? Wat kunnen basisscholen nog meer doen om hun adviezen betrouwbaarder te maken?

Join the conversation! 1 Comment

  1. Voor mij is een goede evaluatie per definitie subjectief. Een leerproces is geen objectief productieproces. De evaluatie van dit proces dus ook niet. En het gaat hier tenslotte over leren en klaar zijn om daarin een volgende fase aan te vatten.
    De vraag is hoe je op een goede manier met die subjectiviteit kan omgaan. Een toets is slechts een ‘middel’ dat gegevens geeft over hoe het leren verloopt en wat er nog moet geleerd worden voor je aan die fase kan beginnen en welke fase je aanvat.
    Als ik lees hoe in deze school vele partners betrokken worden bij het beoordelingsproces en een advies gegeven wordt op basis van een langere periode het leerproces opvolgen, denk ik dat dat een goede manier is om met die subjectiviteit om te gaan. #volbewondering#
    Zolang we enkel een toets gebruiken om te beoordelen of een leerling klaar is voor een volgende fase, zullen we prestaties beoordelen en niet ‘het leren’. Wat tot gevolg heeft dat we leerlingen aanzetten om te presteren en niet om te leren… Hoe spijtig vind ik dat als leraar…

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

About Dick van der Wateren

Als blogger en onderwijsauteur denk ik na over onderwijs en pedagogiek. In 2016 verscheen bij Uitgeverij Ten Brink mijn boek 'Verwondering' waarin ik een lans breek voor onderwijs op basis van vragen die leerlingen zelf bedenken. Op het ECL in Haarlem heb ik talentvolle en begaafde leerlingen begeleid die meer uitdaging nodig hebben, en leerlingen gecoacht met diverse problemen - onderpresteren, perfectionisme, levensvragen. Na een lang leven in het onderwijs en de wetenschap ben ik in 2017 een filosofische praktijk beginnen, De Verwondering, in Amsterdam. Daar heb ik gesprekken met volwassenen zowel als jongeren over levensvragen, zingeving, werk, studie, relaties.

Category

onderzoek