7 November 2016

Wanpraktijken

Een brandende kwestie: wat weegt zwaarder, de eindtoets van de basisschool of het advies van de leerkrachten. De Cito-eindtoets was ingesteld om subjectieve oordelen van leerkrachten over het niveau van kinderen te compenseren. Het had (en heeft vermoedelijk) daarmee een emanciperende bedoeling: kinderen uit de arbeidersklasse moeten de zelfde kansen krijgen als kinderen uit de midden- en hogere klassen.
Afgelopen jaar is er nogal gerommeld met de eindtoets. Eerst werd ingesteld dat na jaren het oordeel van de leerkrachten weer de doorslag moest geven. Nu komt de overheid er weer op terug omdat ze bang is dat de subjectiviteit weer een rol gaat spelen en dat een slim arbeiderskind weer als vanouds het advies huishoudschool of ambachtsschool krijgt.
Tijd voor een goede discussie over de voorwaarden waaraan een basisschooladvies moet voldoen. Teun Dekker laat zien hoe op zijn school het advies tot stand komt. Is dat goed genoeg om van de eindtoets af te wijken? Wat kunnen basisscholen nog meer doen om hun adviezen betrouwbaarder te maken?

Join the conversation! 1 Comment

  1. Voor mij is een goede evaluatie per definitie subjectief. Een leerproces is geen objectief productieproces. De evaluatie van dit proces dus ook niet. En het gaat hier tenslotte over leren en klaar zijn om daarin een volgende fase aan te vatten.
    De vraag is hoe je op een goede manier met die subjectiviteit kan omgaan. Een toets is slechts een ‘middel’ dat gegevens geeft over hoe het leren verloopt en wat er nog moet geleerd worden voor je aan die fase kan beginnen en welke fase je aanvat.
    Als ik lees hoe in deze school vele partners betrokken worden bij het beoordelingsproces en een advies gegeven wordt op basis van een langere periode het leerproces opvolgen, denk ik dat dat een goede manier is om met die subjectiviteit om te gaan. #volbewondering#
    Zolang we enkel een toets gebruiken om te beoordelen of een leerling klaar is voor een volgende fase, zullen we prestaties beoordelen en niet ‘het leren’. Wat tot gevolg heeft dat we leerlingen aanzetten om te presteren en niet om te leren… Hoe spijtig vind ik dat als leraar…

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

About Dick van der Wateren

Sinds voorjaar 2017 heb ik een filosofische praktijk, De Verwondering, in Amsterdam. Daar heb ik gesprekken met volwassenen zowel als jongeren. Ik sta voor de klas op het Eerste Christelijk Lyceum in Haarlem en begeleid dagelijks talentvolle en begaafde leerlingen die meer uitdaging nodig hebben, of coach leerlingen die een probleem hebben waar we samen een oplossing voor vinden. Ik heb een jarenlange ervaring als aardwetenschapper (o.a. in Antarctica en Afrika) en wetenschapsvoorlichter. Werken met jongeren is mijn passie. Voor mij zijn tieners zo'n beetje de leukste mensen. Ze hebben een enorme levenslust, zijn creatief, hebben originele ideeën - soms op het bizarre af - en kunnen zich nog alle kanten op ontwikkelen. Ik beschouw het als een voorrecht aan die ontwikkeling te kunnen bijdragen.

Category

onderzoek