Zweden is een boeiend onderwijsland om te volgen. Ik deelde al eerder de presentatie van Per Kornhall waarin hij met veel data en als een ware thriller beschrijft hoe enkele maatregelen het vaak geroemde onderwijssysteem behoorlijk naar de haaien heeft geholpen.

Maar gisteren kreeg ik van Zweedse vrienden een nieuwe, opvallende Zweedse onderwijsepisode in de mailbox. Jonas Linderoth is een invloedrijke professor onderwijskunde die nu vriend en vijand heeft verrast met een boodschap die je niet anders kan samenvatten als “sorry voor wat ik het onderwijs heb aangedaan de voorbije 20 jaar”. Dit artikel maakt ondertussen behoorlijk wat reacties los: hij heeft het namelijk niet enkel over de hervormingen waar Per Kornhall over sprak in zijn presentatie, maar ook over het ondermijnen van onderwijs an sich. Hij linkt het stijgende lerarentekort – ook in Zweden – aan het te centraal stellen van het natuurlijk leren van de leerling waarbij een leidinggevende leerkracht nog net niet werd weggezet als een machtsgeile, sadistische Caligula (zijn woorden). Vandaag huivert de man echter bij wat volgens hem een simplistische en populistische boodschap was die in de praktijk niet werkt en haaks staat op wat de wetenschap toont.

De reacties op deze publieke excuses zijn opvallend omdat ze hem niet per se ongelijk geven, maar wel omdat Linderoth de invloed van de wetenschap op onderwijs zwaar overschat: alsof leerkrachten als makke schapen deze ideologie hebben gevolgd?

Ik heb me lopen afvragen wat het equivalent zou zijn van een dergelijke excuus in ons taalgebied. Het komt in de buurt van wat in Nederland de commissie Dijselbloem teweegbracht enkele jaren geleden.

4
Reageer op dit artikel

avatar
2 Comment threads
2 Thread replies
0 Volgers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
hphilippensGuido EvertsPedroMachiel Karels Recent comment authors

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
hphilippens
Gast

Machiel, je miskent dat de constructivistische aanpak die steeds weer van buitenaf en van bovenaf aan niet-onderwijsgevenden over de leraar en zijn leerlingen werd opgedrongen, keer op keer faalde omdat (het overgrote deel van de) leerlingen nu eenmaal niet in het beeld past van het perfect, leergierige wezen dat zoveel verborgen talenten in zich heeft. Veel wordt pas wakkergeschud in een latere fase, voor veel leerlingen als ze de turbulenties van de pubertijd achter zich hebben gelaten. Bovendien miskent het dat al eeuwenlang gezellen leren van vakbekwame meesters die – anders dan de leerling zelf – signalen van onbegrip kunnen… Lees verder »

Machiel Karels
Gast

Ik kijk er wel van op dat een onderwijssysteem kapot gaat aan het ‘centraal stellen van het natuurlijk leren van de leerling’. Daar moet meer aan de hand zijn, zou je zeggen.

Zou dit niet meer te maken hebben met een falende veranderstrategie? Naar mijn idee is het leerstofjaarklassensysteem in Nederland behoorlijk over haar houdbaarheidsdatum heen. Er zijn nu veel mogelijkheden om meer kindgericht aan de slag te gaan. Dit bericht suggereert echter dat we op de oude voet door moeten gaan en daar word ik niet zo vrolijk van. Mogelijk interpreteer ik het niet correct?

Guido Everts
Gast

Dag Machiel. Wat bedoel je eigenlijk met “meer kindgericht aan de slag gaan”? Hebben we daar niet juist onze lessen van geleerd? Ik kan me alles voorstellen bij verfijning van leermiddelen en lesmethodes, maar de ‘kindgerichte’ strategie van de afgelopen decennia was nou juist die leermiddelen en lesmethodes aan de kant te zetten (want ‘van bovenaf’, ‘autoritaristisch’ en slaapverwekkend) terwille van de ‘vaardigheden’ en de intrinsieke motivaties. Eerlijk gezegd ben ik die opruimmanie behoorlijk beu en heel blij met dit bericht uit Zweden. Hopelijk zie jij net als ik dat de scherpte van de tegenstelling tussen competentiegericht onderwijs versus z.g.… Lees verder »

Category

evidence-based, onderwijs, onderzoek