Driemaal onzin in twee minuten

Een pauze van twee minuten op Facebook die ik hield als afwisseling bij het schrijven van een rapport over het opleiden voor (nog) niet bestaande banen, leverde mij de volgenden drie stukken onzin op:

Het eerste stuk onzin was een artikel met de titel “American Schools Are Training Kids for a World That Doesn’t Exist” op Wired geschreven door Prof. David A. Edwards (klinkt gewichtig) maar… Edwards is een “Professor of the Practice of Idea Translation in the School of Engineering and Applied Sciences at Harvard University” wat dat ook mag zijn. En zijn onderwijs creds? Geen enkel, maar wel:

David works with contemporary artists, designers, chefs, perfumers, and other creators to pioneer research around ambiguous questions in human health, society and the environment. Beyond his experimental art and design work at Le Laboratoire, David has invented ways of packaging foods with edible skins, called WikiFoods, which sell today in New England food stores under the Incredible brand (Perfectly Free, NuFruit), and digitizing scent (oNotes), a communications platform with ramifications to health diagnostics (www.davidideas.com).  His invention of porous particles for inhaled drug and vaccine delivery helped pioneer the development and commercialization of inhaled insulin and inhaled drugs and vaccines for tuberculosis (AIR, Civitis, Medicine in Need). Many of David’s sensorial inventions appear in his future-of-food restaurant Cafe ArtScience in Cambridge’s Kendall Square.  He is a member of the US and French National Academies of Engineering and the US Natio

M.i. meer dan geschikt om aan ons allen uit te leggen hoe het onderwijs in elkaar zit en hoe het veranderd zou moeten worden! Of lijdt hij aan het expertise generalisatie syndroom?

Dan vind ik “Science Says Piano Players’ Brains Are Very Different From Everybody Else’s”. Natuurlijk, het eerste wat je weet is dat als een kop van een artikel begint met “De wetenschap zegt…” dat je echt op moet passen. Dit stuk op lifehack.org – jullie kennen deze uitermate kwalitatief hoogstaande wetenschappelijke website neem ik aan – is geschreven door Daniel Owen van Dommelen, een “coder who likes to write, or a writer who likes to code, the specifics have always been blurred”. En wat leren wij?

The little bolts of electricity running through their neurons as they play are not connected the same way as concert goers’. Piano players brains even work differently than the way musicians’ are wired 1. And this is all because of the instrument they are playing. The piano makes them and their brains unique.

En zijn bron? Een stuk op mic.com met de titel “Science Shows How Piano Players’ Brains Are Actually Different From Everybody Elses’”, een artikel geschreven door Jordan Taylor Sloan, een journaliste waarin zij wel wetenschappelijke bronnen lijkt te citeren maar, zoals vaak het geval, scheef / onjuist interpreteert.

En klap op de vuurpijl was een artikel in de Britse krant de Birmingham Mail over “New gym class consists of nothing but SLEEPING for 45 minutes”. Een sportschool in Birmingham introduceerde “Napercise which just involves climbing into bed and napping for 45 minutes. The classes have been scientifically designed to reinvigorate the mind, improve moods and even burn the odd calorie” onwikkeld in samenwerking met een droomexpert. Misschien kan men ook boeken onder de kussens leggen zo dat de slapers ook tegelijkertijd kunnen leren?

En weet je wat het ergste is? Alle drie werden verspreid door collega’s van mij die het beter zouden moeten weten.

Over Paul Kirschner

Paul A. Kirschner is Universiteishoogleraar aan de Open Universiteit. Daarvoor was hij hoogleraar Onderwijspsychologie en directeur van het Fostering Effective, Efficient and Enjoyable Learning environments (FEEEL) programma aan het Welten-instituut (OU).. Hij is ook Visiting Professor Onderwijs met een leerstoel in Leren en Interactie in de Lerarenopleiding aan Oulu University (Finland). Hij is een internationaal erkende expert op zijn gebied en heeft zitting gehad in de Onderwijsraad in de periode 2000-2004 en is tegenwoordig lid van de Wetenschappelijk Technische Raad van SURF. Hij was President van de International Society for the Learning Sciences (ISLS) in de periode 2010-2011 en is tevens Fellow van de American Educational Research Association (en de eerste Europeaan die deze eer ontving). Hij is redacteur bij de hoog aangeschreven wetenschappelijke tijdschriften Journal of Computer Assisted Learning en Computers in Human Behavior, en hij is auteur van Ten steps to complex learning (Routledge/Erlbaum). Hij schrift ook regelmatig voor Didactief (de kolom KirschnerKiest over wat docenten kunnen met wetenschappelijke resultaten) en voor Van 12-18. In maart verscheen zijn nieuwe boek Urban Myths about Learning and Education. Hij wordt gezien als expert op veel gebieden en vooral computerondersteund samenwerkend leren (CSCL), het ontwerpen van innovatieve, elektronische leeromgevingen, mediagebruik in het onderwijs en het verwerven van complex cognitieve vaardigheden.

Eén reactie naar “Driemaal onzin in twee minuten”

  1. Mooi zoals je weer het kaf van het koren weet te scheiden.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie of deel je eigen ervaringen. Graag met je volledige naam en achternaam ondertekenen, geen pseudoniemen. Anonieme reacties worden verwijderd.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: