Infographic Volledig Begeleide Instructie verkrijgbaar in het Nederlands

Oliver Caviglioli (@olivercaviglioli) heeft – met behulp van Pedro de Bruyckere en mijn persoon voor de vertaling) een Nederlandstalige versie van de poster, A4 en ook PowerPoint gemaakt over Volledig Begeleide Instructie (hier kan je die downloaden). Bron van deze drie producten is het artikel Putting Students on the Path to Learning: The Case for Fully Guided Instruction dat Dick Clark, John Sweller en ik schreven voor de American Educator, huisblad van de American Federation of Teachers. Voor degenen die het artikel niet kennen, hier kan je het vinden.

knipsel

Over Oliver: Oliver Caviglioli was hoofd van een school voor bijzonder onderwijs en coauteur van een aantal boeken over doceerstrategieën. Na jaren gewerkt te hebben als trainer in scholen en universiteiten, is hij nu vooral bezig om onderwijsconcepten en –processen te visualiseren. Hij heeft een website Teachinghow2s en werkt de laatste tijd intensief samen met The Learning Scientists waar hij, bijvoorbeeld, de visualisatie maakte van Six Strategies for Effective Learning (waarvan Pedro de Bruyckere de NL vertaling heeft gedaan – hier verkrijgbaar) plus zes gratis HOW2s over effectieve strategieën.

Hopelijk hebben docenten, ouders, beleidsmakers, enzovoorts hier wat aan!

 

About Paul Kirschner

Paul A. Kirschner is Universiteishoogleraar aan de Open Universiteit. Daarvoor was hij hoogleraar Onderwijspsychologie en directeur van het Fostering Effective, Efficient and Enjoyable Learning environments (FEEEL) programma aan het Welten-instituut (OU).. Hij is ook Visiting Professor Onderwijs met een leerstoel in Leren en Interactie in de Lerarenopleiding aan Oulu University (Finland). Hij is een internationaal erkende expert op zijn gebied en heeft zitting gehad in de Onderwijsraad in de periode 2000-2004 en is tegenwoordig lid van de Wetenschappelijk Technische Raad van SURF. Hij was President van de International Society for the Learning Sciences (ISLS) in de periode 2010-2011 en is tevens Fellow van de American Educational Research Association (en de eerste Europeaan die deze eer ontving). Hij is redacteur bij de hoog aangeschreven wetenschappelijke tijdschriften Journal of Computer Assisted Learning en Computers in Human Behavior, en hij is auteur van Ten steps to complex learning (Routledge/Erlbaum). Hij schrift ook regelmatig voor Didactief (de kolom KirschnerKiest over wat docenten kunnen met wetenschappelijke resultaten) en voor Van 12-18. In maart verscheen zijn nieuwe boek Urban Myths about Learning and Education. Hij wordt gezien als expert op veel gebieden en vooral computerondersteund samenwerkend leren (CSCL), het ontwerpen van innovatieve, elektronische leeromgevingen, mediagebruik in het onderwijs en het verwerven van complex cognitieve vaardigheden.

9 Reacties to “Infographic Volledig Begeleide Instructie verkrijgbaar in het Nederlands”

  1. Mooie poster en presentatie. Bedankt!
    Kleine tip: moet ‘modeleren’ niet ‘modelleren’ (voordoen) zijn?

    Like

  2. Beste Paul, mooi werk. Er zit nog een kleine fout in ppt, poster en infographic. In één zin staat twee keer ‘anders’: “P.S. LERENDEN ZIJN, PER DEFINITIE, BEGINNERS – ANDERS ANDERS ZIJN ZE DOCENTEN”

    Like

  3. Beste Paul en collega’s.

    Eerst en vooral, dank voor de heerlijk heldere infographic. Echt knap staaltje vertalen van complex onderwijsonderzoek naar een leerkrachtenpubliek. Op dat vlak zeker ook: mission accomplished. Schitterende vorm. Al zou ik mij voor een lerarenpubliek iets meer hoeden voor een te belerend vingertje, (sommige) leerkrachten krijgen koude rillingen bij het woord ‘pedagoog’ en ‘ond erzoeker’, misschien wil je hen niet onmiddellijk aanspreken, toch lukt dit hypothetisch met jullie inhoud (want welke leerkracht is nu niet met leren bezig), maar kunnen jullie toch door de agressieve vorm (ik heb het niet over infographic op zich, maar de strijd en de hiermee gepaard gaande woorden) aan de kant gezet worden. Zou jammer zijn…

    Maar ik wil het in deze reactie vooral hebben over de inhoud. Want die zet me wel aan het denken, tussendoor onderweg, op de fiets. Als onderzoeksverantwoordelijke voor het onderzoek dat onze lerarenopleiding (Odisee) uitvoert, wordt ik vaak geconfronteerd met jullie onderscheid tussen directe instructie en alle constructivistische tegenpolen. Ik ben zelf geen pedagoog, heb een achtergrond in bewegingsopvoeding, maar ben ook van daaruit zeer geïnteresseerd in het concept ‘leren’. Ik heb ook een zoontje die naar een ervaringsgerichte freinetschool gaat en ben dus ook privé ‘betrokken’ partij.
    2 grote vragen heb ik die ik hieronder wil uitwerken:
    1. Jullie stelling (pro directe instructie) doet uitspraak over LEREN en meer specifiek (waarschijnlijk) LEERRESULTATEN van leerlingen. Wat zeggen de studies over welzijn, motivatie en ZORG in het algemeen?
    2. In bv. het bewegingsonderwijs helpt het om zaken ‘impliciet’ te leren door ‘constraints’ op te leggen. Dit leidt misschien soms tot eenzelfde leerresultaat, maar bv. het impliciete leren leidt ook tot een grotere weerbaarheid t.o.v. stress. Dus ‘what about’ constraints en/of contextfactoren bij het (meten) van leren/kennis/vaardigheden?

    VRAAG 1: Ik voel in Vlaanderen heel veel voorkeur voor de ervaringsgerichte stroom, met CEGO als epicentrum van dit denken. Ik heb er soms ook mijn bedenkingen bij, mijn typevoorbeeld is het leren van dactylo (typen). Ik zou er denk ik nooit op een ervaringsgerichte manier aan begonnen zijn, maar ben wel dankbaar dat ik het door heel directe instructie ‘fff’ ‘kkk’ ‘jjj’ nu goed in de vingers heb. Het maakt dat ik deze reactie ten minste op een treinrit kan klaren. Ik kijk altijd meewarig als ik 2 vingerigen zie zoeken en wroeten en tokkelen. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik er niet op een ervaringsgericht manier (voor zover ik er notie van heb) zou toe gekomen zijn. Ik denk vooral dat een belangrijke voorwaarde voor goed leren is dat een leerling zich op zijn gemak voelt. En daar heeft ervaringsgericht (onderzoekend) leren een meer ‘natuurlijke’ insteek van leren. Het ‘gebeurt’ vanzelf, op basis van de interesses van de kinderen. Dit kan natuurlijk ook gebeuren bij een directe instructie (in mijn ogen het archetype van het leermeester-leerling model), als je het goed aanpakt als leerkracht, als je begeesterd overkomt (maar dat is niet altijd makkelijk, ik zou als leerkracht lager onderwijs ook moeite hebben elektriciteit goed passioneel over te brengen… ook al bevind ik me vaak in STEM-middens…). De centrale rol ligt alweer bij de leerkracht! Hij kan het verknoeien door weinig motiverende directe instructie. Ervaringsgericht speelt denk ik meer direct in op de behoeftebevrediging en dus motivatie van de leerlingen (ontdekken) en is dus misschien inherent ‘makkelijker’ te verwezenlijken? Aan de Maarten Van Steenkistes en Kris Van den Brandes van deze wereld om hier dieper op in te gaan… Maar mijn vraag en tegelijk kritische bedenking is dat jullie infographic zich beperkt tot ‘koude’ leerresultaten en minder tot welbevinden en motivatie. Ok, jullie gaan hier even op in door in te zoomen op frustrerende leerervaringen bij het ‘prutsen’ door cognitieve overload, maar dat wordt bv. in STEM-milieus als zinvol ‘tinkering’ omschreven (zie bv. hier meer info. We noemen het in onze onderzoekskern Exploratio soms ook ‘fruitful frustration’. Onbeantwoordbare, niet door directe instructie oplosbare, eerder filosofische vraagstukken zorgen voor fruitful frustration zonder juist antwoord van de leerkracht… Maar op naar Evidence based, en dus mijn vraag naar jullie: Is het welbevinden lager bij ervaringsgericht leren dan bij directe instructie? En wat is het belangrijkst? De randvoorwaarde welbevinden of ‘manu militari’ leerresultaten?

    VRAAG 2: in een ver verleden hield ik me dus bezig met lichamelijke opvoeding en mijn masterscriptie handelde over impliciet en expliciet leren bij darts (bij vrouwen, omdat daar veel novices zitten, hihi). Ik vind het een boeiend onderwerp omdat ik het ook zelf moeilijk had om nieuwe zaken te motorisch te leren. De leerkracht die direct instrueert hoe je het moet doen, maakt het, zeker op motorisch vaardigheidsniveau, niet altijd makkelijk. Maar wat als je de omgevingsfactoren nu eens zo aanpast dat de leerling als het ware vanzelf optimaal bewegingsgedrag begint te vertonen… Een voorbeeld? Badminton: directe instructie (en/of expliciet leren, al ga ik heel kort door de bocht) = sla de pluim nu hard en ver. Doe dit door… (hele uitleg van een cleartechniek… = weinig bewegingstijd). Alternatief: wijzig het terrein waarin gespeeld worden: je legt zodanige ‘constraints’ of ‘beperkingen’ op dat het optimale bewegingsgedrag zich vanzelf stelt. Door bv. het pleintje lang en smal te maken (met kegeltjes), kunnen de leerlingen punten scoren door hoog en ver te slaan en stelt zich ‘vanzelf’ het optimale bewegingsgedrag… en wordt er dus impliciet geleerd, zonder de expliciete beredenering hoe je best clear slaat. Bijkomend voordeel: eens je onder stress staat, zou men bij impliciet leren beter presteren dan bij het ‘heroproepen’ van de kennis (ik merk trouwens op dat de infographic illustreert met motorisch leren). Let op, mijn onderzoekje is al meer dan 10 jaar oud (jeetje, we worden oud…) en ik zit nog te weinig in het onderzoeksgebied om op de hoogte te zijn van de meest recente inzichten. Maar toegepast op de algemene onderwijssituatie vraag ik me af of niet vooral dat belangrijk is als leerkracht: de juiste leeromgeving scheppen: en soms kan dit met directe instructie lonen, zeker als je als leerkracht begeesterd ben door wat je doceert. Soms is het beter te laten ontdekken, onderzoeken, enz. Ook al leert men op dat moment misschien minder optimaal, je speelt direct in op motivatie en welzijn van de leerling. Je begeleidt bovendien met onzichtbare hand. Je zorgt dat er geleerd wordt uit de frustraties die onvermijdelijk zijn bij leren en ook… je bent niet de alwetende die wel even zal gaan vertellen hoe het moet, je geeft de leerlinge de eigenwaarde om (het gevoel te hebben dat) hij/zij het zelf geleerd heeft. Zit hier iets in? Graag jullie reactie!
    Slotsom, ik heb 2 grote vragen na het zeer geïnteresseerd lezen van jullie infographic. Ik geloof dat het voor een leerkracht niet makkelijk is om nu de juiste consequenties te verbinden aan wat jullie poneren (namelijk directe instructie is BETER voor leerlingen dan constructivistische methodes), vooral omdat de focus op leerresultaten ligt en minder op leerwelbevinden en motivatie (als basisvoorwaarde)…
    Vriendelijke groeten
    Pieter Tijtgat
    Verantwoordelijke onderzoeksgroep onderwijs, Odisee

    Like

    • Beste Pieter,

      Wat een epistel! Ik probeer kort en zakelijk een antwoord te geven.
      1. Is het welbevinden lager bij ervaringsgericht leren dan bij directe instructie? En wat is het belangrijkst? De randvoorwaarde welbevinden of ‘manu militari’ leerresultaten?
      Onderzoek laat zien dat motivatie, betrokkenheid (slechte proxy voor leren) enzovoorts positief beïnvloed wordt door succes en niet anders om. Hierover heb ik in het verleden een blog gepubliceerd. Gezien het feit dat voor velen ‘ervaringsgericht leren’ effectief noch efficiënt is werkt het voor velen averechts. Men ervaart mislukking wat leidt to minder motivatie, welbevinden, enzovoorts. En jij vraagt “wat is het belangrijkst?”. Tja, voor mij leren (daarom hebben wij scholen in mijn optiek), maar misschien voor anderen welbevinden. Daar ga ik niet over.
      2. Dus ‘what about’ constraints en/of contextfactoren bij het (meten) van leren / kennis / vaardigheden? Ja, jij gaat heel kort door de bocht alsof directe instructie betekent “het vertellen en daarmee laten uitvoeren”. Ik bedoel niets vervelend maar het is duidelijk dat jij niet echt snapt wat directe instructie is. En dit blogantwoord is niet de plaats om het uit te leggen. Ik zou zeggen, neem de tijd om mijn boek “Ten steps to complex learning” te lezen. daarin laat ik zien de scala aan mogelijke ondersteunings- en begeleidingselementen (support and guidance) alsmede hoe hele curricula opgebouwd kunnen worden met allerlei elementen die lerenden motiveren, engageren, en ga zo maar door.

      paul

      P.S. Mijn alle vier kinderen gingen naar een Freinetschool.

      Like

      • pieter.tijtgat 7 maart 2017 bij 14:31

        ok, thx voor snelle en korte antwoord en sorry voor lange tekst, had ik maar geen gedwongen typles gevolgd. Inderdaad snap ik niet echt wat directe instructie betekent, net zomin als ik goed snap wat ervaringsgericht dan precies betekent. Zoals ik aangaf, ik ben geen pedagoog en sta niet zelf in het onderwijs. Maar ik word wel voortdurend met de tweestrijd geconfronteerd tussen programma-based / leerkrachtgestuurd / directe instructie vs. ervaringsgericht / onderzoekend / leerlinggestuurd onderwijs. Ik weet dat ook vele leerkrachten niet zo staan te popelen om de exacte finesses van de verschillende pedagogentermen uit te klaren. Ze willen wel graag goed les willen geven. En ik zou willen weten wat nu de beste manier is om onderwijs te verschaffen. Door dat ervaringsgericht als niet goed af te doen, wil ik weten hoe het dan precies zit. Wat is daar dan wel de waarde van. En is Freinet dan niet ervaringsgericht? Waarom je kinderen en dan heen sturen? Is er compromis mogelijk? Soms denk ik dat het vooral om ‘manipuleren van de leerkracht’ gaat: hij/zij creëert de leeromgeving die ervaringsgericht (ik mag ontdekken) aanvoelt, maar waarbij een ‘verborgen’ hand (ik wordt hierbij geholpen) instructies geeft. En ik mag hopen dat de meeste onderwijzers deze compromisdidactiek hanteren, althans in Vlaanderen.
        tot slot, zeker bij STEM is er heel wat onderzoek gedaan naar onderzoekend leren, http://www.onderzoekendleren.be (de links in mijn reactie werken blijkbaar niet echt) om een voorbeeld te geven. Niet zinvol /minder optimaal naar leren toe?

        Like

      • Pieter,
        Sorry maar het voert te ver om een college te geven op deze plaats. Er is geen tweestrijd directe instructie / ervaringsgerichht; eerde instructie vs. zelf ontdekken. Freinetonderwijs kan en vaak is zeer instructiegericht (was de bedoeling van Celestine Freinet). Voor hem was ‘ervaring’ een reactie tegen de heersende klasse in Frankrijk (hij was communist). Hij wilde af van de stichtelijke door de ocerheid gepropageerde orde en dus moest doocenten onderwijsmateriaal (lees instructie) maken gebaseerd op wat de kinderen zelf ervaarden (vgl. het stichtelijke van Jip en Janneke en wat zij in de verhalen meemaken en wat een kind in een mijnwerkersdorp meemaakt), Als de leerkrachten in de school van jouw kinderen ontdekking ipv instructie toepassen, hebben zij m.i. Celestine Freinet niet echt goed begrepen.
        Ik stop nu. Ik ben weg met vakantie en wil liever iets anders doen 😉
        Succes verder.

        Like

Trackbacks/Pingbacks

  1. Mijn overdenkingen bij de dialoog over volledige begeleide instructie | Blogcollectief Onderzoek Onderwijs - 2 maart 2017

    […] blog is een reactie op een blog van Peter te Riele. Peter stelt de nodige vragen bij een onlangs gepubliceerde poster over ‘volledige begeleide instructie’. Daar kan en mag je van alles van vinden, […]

    Like

Geef een reactie of deel je eigen ervaringen. Graag met je volledige naam en achternaam ondertekenen, geen pseudoniemen. Anonieme reacties worden verwijderd.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: