Agressie is nooit ver weg als je een groep kleuters bij elkaar zet. Eva Dierickx stelt dat de meest klassieke reactie van leerkrachten niet de juiste is. Wie alle vormen ervan verbiedt, ontneemt kinderen ontwikkelingskansen.
Op de speelplaats nemen Jo en Sam dikke takken. Ze houden ze voor zich en richten de geïmproviseerde wapens op elkaar. “PAF! Jij bent dood!”, roept Jo naar Sam. Juf Larissa ziet het gebeuren en twijfelt. Moet ze ingrijpen?
Wanneer kleuters spelend vechten of ‘schieten met geweren’ beschouwen volwassenen dit doorgaans als agressief en problematisch gedrag, eerder dan als ontwikkelingsspel. Maar is dit wel zo? Is spelend vechten een voorspeller van agressief gedrag? En hoe begeleid je als lesgever dit spel in de klas?
Om deze vragen te kunnen beantwoorden moeten we eerst verduidelijken wat we bedoelen met spelend vechten onder jonge kinderen. Voor ons is dit veelzijdig. Het gaat van spelgedrag waarbij kleuters zowel verbaal als fysiek samenspelen, van stoeien tot oorlogsspel, van superhelden- tot boevenspel. Een terugkomend element is het vrijwillig en plezierig karakter, met tegelijkertijd het gebruik van geweld of agressie in één of andere vorm. De…
View original post 1.320 woorden meer

25 juni 2017 


Nog geen reacties ... Wees de eerste die een reactie plaatst!