Noem mij naïef, maar ik heb nooit het nut gezien van het lerarenregister. Het is er nu. Het wordt docenten verkocht als “van docenten, voor docenten”, waarmee het een bijdrage aan de professionaliteit en aanzien van het beroep moet geven.
Vandaag, 14 juli 2016 trof ik een tweet met een verwijzing naar de internetconsultatie over “besluit gegevens lerarenregister”. Bij die consultatie de belangrijkste stukken van het besluit over de gegevens in het register.
Uit de stukken blijkt dat scholen aan DUO de informatie gaan leveren voor het register. Hiermee word ik (1) / worden m.i. de docenten en de organisaties die menen docenten te vertegenwoordigen, in het pak genaaid: het register is niet van de Onderwijscoöperatie, het is van het ministerie.

Het werkelijke doel van het register is m.i. anders dan voorgesteld. Het register maakt een aantal zaken zichtbaar die de politiek de afgelopen jaren heeft laten liggen:

  1. Uit het register blijkt welke docenten bevoegd zijn. In de ontwikkeling van een professie (heb ik een keer een artikel over gelezen, maar weet niet meer van wie) is dit een logische stap (2). Vooral omdat scholen tot op heden geweigerd hebben hier expliciet en open over te zijn. Die openheid, een lovenswaardig doel op zich, wordt met het register geforceerd.
  2. Onbevoegde docenten konden al geen vaste aanstelling krijgen conform de CAO-VO. Besturen die dat toch deden kwamen hier steeds mee weg. Bonden en overheid krijgen nu zicht op deze praktijk. Ook ouders krijgen zicht op de praktijk van de inzet van onbevoegde docenten, waarmee zij, kennis is macht, het bestuur van de school kunnen confronteren.
  3. Uit het register blijkt of docenten de nascholingsgelden ook daadwerkelijk aan scholing besteden. Verstopt in de lumpsum was het voor de overheid onmogelijk hier inzicht laat staan grip op te krijgen. En aangezien het om een aanzienlijk deel van de loonsom gaat (meer dan 10%) is de wens tot meer zicht op de besteding begrijpelijk.

Herregistratie wordt met het register een belang van de docent. Bevoegden voor de klas en doelmatige besteding van scholingstijd- en geld is via bv de VO-raad een hopeloze zaak gebleken. Nu gaat dit via de werkvloer. Overheid en bonden zetten de individuele docent in om doelen te bereiken die zij langs andere wegen niet konden bereiken (3).

Het lijkt er op dat overheid en bonden, door middel van het register, via de docenten, om niet te zeggen over de rug van de docenten, doelen willen bereiken die tot op heden jaar in jaar uit onbereikbaar bleken. Door het register te onderdeel van de overheid te maken wordt toegang tot het register gegarandeerd.
Van de gefragmenteerde beroepsgroep van docenten is geen coherent tegengeluid te verwachten, van VO-raad, en bonden zeker niet, want het register is er niet voor de docenten, maar voor de instituties die op andere manieren niet in staat bleken om de beschreven doelen te bereiken.
Docenten blijven zitten met een register dat alleen op papier voor hen door hen is, speelbal van de politieke luimen van de overheid, VO-raad en de bonden.

In de Nederlandse bestuurlijke polder is het blijkbaar niet mogelijk om gemaakte afspraken werkelijk af te dwingen. De overheid krijgt het al jaren niet voor elkaar om de besturen te dwingen om de onbevoegden voor de klas weg te halen, het scholingsbudget werkelijk aan scholing te besteden. Door de bal via de docenten te spelen gaat dit wellicht wel lukken. Effectief, gaat blijken. Maar het is een schoolvoorbeeld van bestuurlijke lafheid. Overheid, VO-raad, bonden en besturen zitten zo aan elkaar vast, dat elkaar aanspreken op het naleven van afspraken niet meer mogelijk is. Het voetvolk mag het vervolgens oplossen.

Het lerarenregister is van de overheid, voor de overheid. Niks mis mee, maar wie anders beweert is even naïef als ikzelf.

Noten:

  1. Ik ben sinds ik weer lesgeef geregistreerd in het lerarenregister.
  2. Een beroepsgroep die zichzelf serieus neemt, kan best kiezen voor een register. De beroepsgroep kan zelfs na een aantal jaren aan de overheid vragen om het register tot wettelijk vereiste op te waarderen. Maar wel in die volgorde.
  3. De hierboven beschreven doelen vind ik nastrevenswaardig. Openheid, doelmatige besteding van overheidsgeld, kwaliteit van onderwijs, allemaal van groot belang. Er zijn echter 1000+1 andere mogelijkheden om die te bereiken, zonder docenten daar mee lastig te vallen.
0 0 vote
Article Rating
Abonneren
Abonneren op
guest

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

5 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
View all comments

About Paul Ket

Docent wiskunde, ICT, Moodle. Maar ook: onderwijskundige (UT-TO) en voormalig locatieleider (Wellantcollege)

Category

onderwijs

Tags

, , ,