Interessant rapport: Leren we leerkrachten de juiste dingen?

Dit nieuw rapport van National Council on Teacher Quality.dat ik vond via Neurobonkers stelt een zeer eenvoudige vraag: als we weten wat zeker werkt om kinderen te doen leren in de klas, komt dit ook voor in de lerarenopleidingen en in de handboeken die de lerarenopleidingen gebruiken.

Het antwoord voor de onderzochte handboeken en opleidingen in de VS is behoorlijk vernietigend.

Van de 6 strategieën waar men naar keek (en die dus aanbevolen worden), bleek geen enkel handboek ze allemaal te bevatten en degelijk te beschrijven. Slechts enkele handboeken of cursussen bevatten een of twee van de zes strategieën. Nouja, bevatten? Ze krijgen meestal een vermelding van 1 of 2 zinnen.

niet in handboek

Maar men keek ook verder. Hoe wetenschappelijk onderbouwd zijn de handboeken? Ehm…

Wetenschappelijke kwaliteit

Neurobonkers is vermoedelijk correct als hij besluit dat de meeste (Amerikaanse) handboeken gebruikt in lerarenopleidingen vaak wel onderwijsmythes bevatten, veel elementen die eerder anekdotisch van aard zijn, maar tegelijkertijd essentiële informatie missen.

Ik ben in deze tekst bewust wat gemeen geweest. Wat zijn namelijk nu die 6 effectieve strategieën. Dit zijn ze samengevat (en je kan ze hier downloaden):

6 strategieën

En nu de vraag, beste collega’s, geven wij deze allemaal terdege in onze opleidingen?

6 Reacties to “Interessant rapport: Leren we leerkrachten de juiste dingen?”

  1. Ik herken toch wel een en ander van mijn opleiding. Rond 2000 werd het boekje Effectieve instructie: leren onderwijzen met behulp van het directe instructiemodel gebruikt. Daarin werd nog onderscheid gemaakt tussen model DI voor uitvoerend handelen en DI voor strategisch handelen. In latere delen werd dat op een hoop geveegd. Nog later werd het model nog meer uitgekleed: explicite directe instructie, IGDI of hoe je het wilt noemen. Probleem daarmee is volgens mij dat er niet meer gekeken wordt naar het ‘vak’. Explicite directe instructie lijkt me prima bij technisch lezen. Voor rekenen/wiskunde en begrijpend lezen vind ik nog steeds dat wat in het ‘oude boekje’ staat, en dan vooral het model DI voor strategisch handelen, veel beter bruikbaar. Daarin zie ik ook meer terug van de 6 strategieën. En in het boekje ‘Ontwikkelend onderwijs’ van Parreren, ook. Beetje ouderwets misschien, en hoe wetenschappelijk onderbouwd dat is weet ik niet…. maar de 6 strategieën komen daar wel in terug.

    Like

  2. Leuk Pedro, ik ga het voorleggen aan mijn studenten! Ik denk zelf dat we een heel eind komen!🙂
    Wat is distributing practice precies?

    Like

  3. Grappig, ik schreef van de week een stukje over wat naar mijn idee ontbreekt op de lerarenopleiding, namelijk het omgaan met onzekerheid. We weten namelijk maar van heel weinig echt zeker dat het werkt in het onderwijs.
    Het gaat m.i. dus niet zozeer om de wetenschappelijke kennis die van belang is om over te dragen, maar vooral studenten te leren reflecteren op wat je ermee doet in relatie met je leerlingen. Dat gaat over wie jij bent, dat is een persoonlijk proces, wat je niet in tekstboeken kunt vastleggen.

    http://hetkind.org/2016/02/02/het-serieus-nemen-van-onzekerheid/

    Like

  4. Ja dit doen wij in onze opleiding! Met onderbouwing: testing effect, spacing effect, mixed practice effect, self-explanation effect, expertise reversal etc, komt allemaal aan bod. Of het voldoende overkomt op basis van 1 hoorcollege en enkele artikelen (in de grotere hoveelheid leeswerk)… Daar werken we nog aan. Ben benieuwd wat Amber’s peiling bij onze studenten gaat opleveren.

    En daarnaast werken we ook nog aan dilemma’s en ethiek met de studenten, en moeten ze op diverse manieren hun visie onderbouwen en reflecteren op wat voor docent ze willen zijn.

    @Hartger: om studenten iets te laten doen met die kennis (zoals reflecteren op wat je ermee doet), zul je die toch ook/eerst moeten laten verwerken door de studenten. En kennis over wat bij welk doel een effectieve leerstrategie/instructietechniek is vind ik even relevant als nadenken wat voor docent je wilt zijn, welke doelen voor jou centraal staan in onderwijs, hoe je met leerlingen wilt omgaan,dilemma’s daarin etc. Ik zie hierin geen of-of. Een docent die heel reflectief nadenkt over hoe hij/zij met verschillende Kolb-typen leerlingen wil omgaan is een probleem. Evenals een docent die een zelfevaluatie schrijft met 2 pagina’s literatuurlijst, maar ondertussen nauwelijks besef laat zien van de relatie tussen het eigen handelen en het effect op leerlingen.

    Reflecteren vraagt ook om professionele taal en kennis, zie http://www.lerarenopleider.nl/velon/ledensite/files/2009/03/30_1_3PHvdVen.pdf, alleen zien studenten natuurlijk lang niet altijd het nut van zo’n taal (‘dat is toch gewoon een ander woord voor hetzelfde’).

    En daarom vind ik mijn beroep zo uitdagend. En de studenten soms ook.

    Like

Geef een reactie of deel je eigen ervaringen. Graag met je eigen naam ondertekenen, geen pseudoniemen. Anonieme reacties worden verwijderd.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: