Vorige week ontstond deining over een kritische onderwijsboek dat tot schorsing van de auteur Paula van Manen leidde. Het boek beschrijft de invoering van gepersonaliseerd in een opleiding binnen het ROC waar de auteur werkt en is een echte sleutelroman. Het kost iemand niet veel moeite om Agora te herkennen als de ‘Limburgse school met […]

Theo Thijssen met zijn laatste klas.

In dit stuk pleit Jan Fasen ervoor de leraar en de leerling als mens centraal te zetten. Niet als een onderwijsvernieuwing, maar als een niet langer te vermijden noodzakelijk herstel van wat we uit het oog zijn verloren toen we besloten om scholen te organiseren en te perfectioneren volgens de principes van efficiënt, goedkoop en massa. Met zijn eigen scholen laat hij zien hoe het ook anders kan.

Catharsia is de titel van het boek, waarin Sjef Drummen de hele geschiedenis van Agora en Niekée (de voorloper van Agora) uit de doeken doet. Sjef is in de loop van de jaren het boegbeeld van het Agora-onderwijs geworden, maar hij laat niet na de eer te delen met zijn partners-in-crime Jan van der Varst en Bert Sterken. Ik ben heel blij dat Sjef, als kunstenaar, dat boek heeft geschreven, omdat het net als Agora zelf, een boek is geworden dat opvattingen over wat een boek over onderwijs moet zijn – een boek überhaupt – nogal op de proef stelt.

Kort geleden kwam het boek ‘Wijze lessen: 12 bouwstenen voor effectieve didactiek’ uit. In dit boek bespreken de auteurs 12 verschillende instructie principes, waarbij ze vanuit de cognitieve psychologie kijken naar hoe leren zo effectief mogelijk kan. Maar moet onderwijs altijd effectief zijn? Michiel Lucassen zet tegenover deze 12 efficiënte bouwstenen 12 inefficiënte die in de dagelijkse onderwijspraktijk helpen om leerlingen te motiveren en hun competentie en autonomie te vergroten.

In deze gastblog doet Lieselotte Gill een persoonlijk verslag van International Conference on Learning Innovations and Quality (LINQ) 2019, die eind november in Roermond plaatsvond.
De LINQ- conferentie wordt bezocht door mensen van over de hele wereld die werkzaam zijn in het onderwijs of onderzoek doen naar onderwijsvernieuwing. Het is een ontmoetingsplaats voor geïnteresseerden en van studenten aan de Masteropleiding Onderwijswetenschappen van de Open Universiteit; waartoe ikzelf ook behoor.

In We Moeten Spelen toont Rob Martens overtuigend aan dat kinderen en jongeren spel nodig hebben voor hun ontwikkeling naar volwassenheid en dat spelen en leren onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Spelen is leren en goed leren is spelen, is de centrale stelling.
Dit boek moet iedereen in het onderwijs, en ieder ander die met jonge mensen werkt, lezen.

In deze gastbijdrage aan de discussie over de vraag wat goed onderwijs inhoudt, werpt Isabelle Diepstraten een kritisch licht op ‘bewezen’ onderwijsmethodieken. Onderwijs is volgens haar een complex proces dat vraagt om een rijker scala aan methodieken dan alleen directe instructie.

Ooit omschreef de CEO van het bedrijf achter het Zweedse Kunskapsskolan zijn doel als de McDonalds van het onderwijs worden. Misschien vooral een ongelukkige metafoor, maar de voorbije maanden valt wel iets op rond de aanpak: “Het Kennemer College Beroepsgericht in Heemskerk doet het Zweedse onderwijsconcept Kunskapsskolan de deur uit. Docenten en leerlingen zijn ontevreden […]

Vernieuwingsscholen ondervinden de laatste tijd veel kritiek, zowel van de Onderwijsinspectie als van sommige onderwijsonderzoekers. Ik heb me verbaasd over de positie die wetenschappers innemen in de discussie over vernieuwend onderwijs. De kritiek komt er in het kort op neer dat deze scholen niet weten wat hun doelen zijn en welke resultaten ze behalen. Bovendien zouden ze geen of slecht onderzoek doen naar de methoden die ze hanteren.
Forse kritiek, die ik hier beantwoord.