VRT NWS vroeg me deze week een reactie op de afschaffing van het M-decreet, een Vlaamse variant op de wet passend onderwijs. Omdat ik me bij de invoering ervan al publiek uitgesproken had, wilde ik dat wel opnieuw doen. Ik leverde het stuk donderdagochtend in. In het licht van wat er de voorbije dagen hier uitlekte over de budgetkeuzes in het regeerakkoord had de kritische inleiding nog scherper gekund, zeker als zou blijken dat de onderwijssector moet besparen om zelf de stok achter de deur te bekostigen waar hij mee geslagen kan worden.

Welke bolleboos komt trouwens op het idee om het streven naar excellent onderwijs te laten samengaan met een extra middelen snoei in het hoger onderwijs? Verdient het Vlaamse onderwijs na de buikriem ook een strop om de nek? Wil men een Vlaamse braindrain van academici en studenten organiseren? Daarmee bespaart de regering ongetwijfeld ook geld… op de korte termijn.

Brussel kende nog geen Ware Opening van het Academisch jaar zoals Den Haag er een kende op 2 september, maar daar kan voor gezorgd worden. Niet alleen de Vlaamse regering kijkt naar het Noorden voor inspiratie.

Excellent onderwijs stuwt Vlaanderen naar de Europese top. Zo zouden we de onderwijsambitie van de onderhandelaars van het regeerakkoord kunnen samenvatten. Maar opdat die slogan binnen vijf jaar ook de kop van een buitenlandse krant zou zijn, hebben we een coherent plan nodig. De 26 pagina’s over onderwijs in het regeerakkoord is dat niet. Het is eerder een samenraapsel van ideeën met hoge symboolwaarde. De korte passages over andere essentiële kwesties die de tekst vervolledigen werpen onvoldoende licht op de noodzakelijke verbanden. Wie een dikke vier maanden na de verkiezingen alle actoren in de sector wil responsabiliseren, moet zelf een voorbeeld van verantwoordelijkheid zijn. Onze minister zal ons immers allemaal nodig hebben. Scholen straffen die onvoldoende leerwinst boeken op de “regelmatige, gestandaardiseerde, genormeerde en gevalideerde net- en koepeloverschrijdende proeven” in lijn met “aangescherpte eindtermen” klinkt vooral verantwoordelijk. Zorgen dat leerkrachten en leerlingen in omstandigheden werken dat ze de doelen  kunnen bereiken en zich willen en kunnen professionaliseren om nog meer te schitteren is de eigen verantwoordelijkheid nakomen. Als de minister dat doet zal hij de sector een boost geven waarmee hij aantrekkelijk wordt voor nieuwe topkrachten.

Maar de onderhandelaars verdienen ook lof voor een moedige keuze die ze maken. Ze wisten ongetwijfeld hoe gevoelig inclusie ligt en dat het schrappen van het M-decreet riskeert geïnterpreteerd te worden als een invoering van een vorm van apartheid in het post-Mandela tijdperk. Kinderen zijn toch allemaal principieel gelijkwaardig? Een samen-leving die naam waardig is toch per definitie inclusief? België heeft toch het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap geratificeerd. Ja, maar als inclusie meer schaadt dan baat, dringt een meer pragmatische en realistische aanpak zich op.

Nagenoeg iedereen erkende de problemen. Velen wijten die aan een slechte voorbereiding en implementatie van het M-decreet. De scholen en de leraren zouden niet klaar geweest zijn en de noodzakelijke gespecialiseerde ondersteuning ontbrak. Om die problemen te voorzien moest je geen glazen bol hebben. Een gespecialiseerde leraar in het buitengewoon onderwijs kan makkelijker acht kinderen met een verstandelijke beperking in haar eigen klas begeleiden dan dat ze evenzoveel kinderen en leerkrachten in acht verschillende scholen kan ondersteunen. Extra budget uittrekken om een uur meer per week ondersteuning in de klas aan te bieden zou een beleid van pappen en nathouden zijn. Daar is niemand mee gebaat, niet de leerling in kwestie, niet zijn klasgenoten en zeker niet de leerkracht die tot in het onmogelijke moet differentiëren. Goed dat daarmee gekapt wordt.

Maar er zijn ook fundamentele argumenten voor de afschaffing van het M-decreet. Zijn we wel zo zeker dat inclusie principieel de beste optie is voor iedereen? Ik was het al niet bij de invoering ervan. Hoe voelt een kind met een verstandelijke beperking zich in het regulier onderwijs? Hoe ervaart een kind met een ernstig gehoor- en spraakprobleem de school? Worden ze als gelijke aanzien of gedoogd? Voelen ze zich als persoon erkend of worden ze voortdurend geconfronteerd met wat ze niet kunnen? De inclusie die we jaren geboden hebben was er voor velen een in de marge.

Een kind doorverwezen zien naar het buitengewoon onderwijs zal voor veel ouders een klap blijven. Het betekent ook dat hun kinderen vaak niet in de klas zitten van die van hun collega’s, vrienden en buren. Maar na een aanpassingstijd kunnen ze met hun kinderen weer recht krabbelen. Ze kunnen leren zien wat ze wel kunnen in plaats van alleen waar ze minder op scoren dan anderen. In het boek Ver van de boom, als je kind anders is maaktAndrew Solomon duidelijk dat zelfs goedbedoelde inclusie riskeert ervaren te worden als een aanslag op het zelfbeeld van de in te sluiten kinderen. Net door iedereen te zeggen dat ze zijn zoals iedereen ontneemt men hen de kans zichzelf te zijn en daar fier op te zijn. Men mag hen de kans niet onthouden een horizontale identiteit te ontwikkelen met lotgenoten. Het klinkt misschien paradoxaal, maar peers kennen verenigt. Het breekt voor velen het aangevoelde isolement in plaats van er een te creëren.

Solomons verhaal van de dovencultuur is een van de meest pakkende. De dovenschool –jawel, in het buitengewoon onderwijs- wordt volgens Solomon door veel doven als een bevrijding ervaren. Ze leren er met de gebarentaal ook een eigen cultuur. In hun eigen taal nemen ze meteen voorsprong ten opzichte van de horende gemeenschap, hun ouders incluis, in plaats van de klassieke en frustrerende achterstand. Als een doorsnee tweejarige 300 woorden kent, kent een dove peuter met horende ouders er pakweg 30. Kinderen de juiste begeleiding op de juiste plaats bieden kan daarom niet alleen moedig maar ook wijs zijn. Voorwaarde daarvoor is wel dat die kinderen ook in het Buitengewoon Onderwijs toponderwijs krijgen en dat Vlaanderen niet opnieuw al te veel kinderen die thuis geen Nederlands praten naar het buitengewoon onderwijs verwijst. Als we de Europese top willen bereiken moet iedereen excellent onderwijs krijgen. Het is toch daar dat we elkaar voor responsabiliseren?

Op VRT NWS staat een licht bewerkte maar mooier vormgegeven versie te lezen, met verwijzingen naar verwante artikels over het M-decreet. Mijn originele titel vind je bovenaan dit bericht. Op de VRT-site plaatsten ze een andere kop.

Solomon, Andrew. (2012) Ver van de boom, als je kind anders is. Nieuw Amsterdam.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Kees_Spoor ( afbeelding)

Met deze vrije tribune druk ik enkel en alleen mijn persoonlijk standpunt uit.

Reageer op dit artikel

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
Abonneren op

About johandewilde

Opleidingshoofd professionele Bacheloropleiding Kleuteronderwijs Odisee (Aalst) breed geïnteresseerd in onderwijskundige thema's, maar bijzonder in startende leraren en informeel leren. werkte voorheen in binnen- en buitenland als leraar, vormingswerker, projectcoördinator en onderwijsadviseur.

Category

onderwijs